Nasze Ślady w Branży

• Prismatixx

• W Prismatixx wszystko zaczyna się od dzieci. Nie chodzi tu tylko o przekazywanie wiedzy czy doskonalenie sprawności fizycznej – chodzi o to, żeby każda osoba poczuła się zauważona i ważna. Kiedyś sama byłam sceptyczna wobec centrów edukacyjnych, bo wydawały mi się sztywne, nastawione na wyniki, a nie ludzi. A tu? Zaskoczyło mnie podejście nauczycieli – nie patrzą na ucznia przez pryzmat ocen, tylko próbują zrozumieć jego osobowość, pasje, obawy. Rozmawiają, śmieją się, czasem żartują z własnych błędów. To miejsce, gdzie dzieci mogą się pomylić, przewrócić na macie czy nie trafić w piłkę – i nikt nie patrzy na to jak na tragedię. Atmosfera w zespole jest prawdziwie koleżeńska, nawet trochę domowa. Pamiętam, jak podczas pandemii wszyscy, od trenerów po specjalistów od IT, zebrali się na spontanicznym spotkaniu online, żeby wspólnie wymyślić, jak ratować zajęcia. Zamiast odwołać wszystko, przenieśliśmy część lekcji i ćwiczeń do sieci – nie obyło się bez śmiesznych wpadek i prowizorycznych rozwiązań, ale właśnie wtedy zobaczyłam, jak bardzo tu każdy dba o innych. Ktoś szybko nagrywał filmiki instruktażowe, ktoś inny tłumaczył rodzicom, jak połączyć się na Zoomie, a jeszcze ktoś szukał sposobów, żeby dzieciaki mogły ćwiczyć w domu, nawet jeśli mają tylko kawałek podłogi do dyspozycji. Nie ma tu miejsca na stagnację – każdy nauczyciel i trener regularnie uczy się czegoś nowego. Spotkania zespołu często przypominają burze mózgów, podczas których rodzą się nietypowe pomysły na zajęcia. Jednego dnia uczymy się, jak korzystać z nowych aplikacji do śledzenia postępów, a innego ktoś przynosi stary sznurek i pokazuje, jak zrobić z niego prostą grę ruchową. I to właśnie doceniam najbardziej – że nie boimy się eksperymentować, nawet jeśli czasem coś wyjdzie trochę nie po myśli. Tak powstaje kultura otwartości na zmiany i ciągłego rozwoju, gdzie każdy – nauczyciel, trener, dziecko – może zaproponować swoją wizję. A wsparcie techniczne? Bywało różnie, zwłaszcza gdy nagle trzeba było wszystko przenieść do internetu. Ale zespół IT reagował szybko, czasem nawet późno w nocy, bo wiadomo, dzieciaki potrafią zaskoczyć błyskotliwością i... przypadkowym wyłączeniem kamery w najmniej spodziewanym momencie. Przypomina mi się jedna sytuacja, gdy internet padł w połowie lekcji i wszyscy – dosłownie wszyscy – na chwilę wstrzymali oddech. Ale zaraz pojawił się pomysł na krótką zabawę ruchową poza ekranem, którą dzieci mogły zrobić, zanim technologia wróci do łask. To chyba najlepiej podsumowuje ducha Prismatixx – elastyczność, poczucie humoru i stawianie ludzi na pierwszym miejscu, niezależnie od okoliczności.